2005/Dec/04

ใกล้เข้ามาแล้วสินะ อีกแค่วันเดียวเอง วันที่ใครๆก็บอกว่า ต้องบอกคนๆนั้นให้ได้ ต้องบอกเขาให้ได้ว่ารักมากมายแค่ไหน แล้วก็ต้องขอโทษสิ่งที่ทำผิดต่อเข้ามากมาย ต้องกลับไปกราบเท้า ต้องเอาดอกไม้ไปไหว้

ฟังคนอื่นเขาพูดแล้วหันกลับมามองตัวเอง "แหม่ม แกกล้าไหม"

ตอบได้เลยว่า "ไม่กล้า" ได้แต่พูดเล่นๆกับตัวเองว่า "รักนะ แต่ไม่แสดงออก"

อยากหัวเราะจัง ก็อยู่บ้านเดียวกันมาตั้ง 16 ปีเชียวนะ ตั้ง 16 ปี แต่ทำไมถึงไม่กล้าพูด ก็แค่บอกว่า "รัก" ก็เท่านั้นเอง

ย่าเคยเล่าให้ฟังว่า คำแรกที่แหม่มพูดได้คือ "ป๊า" เราก็คิดว่า อ้าว!! แล้วคำแรกที่เรียกไม่ใช่ โกบวยรึไง (โกบวยคือพี่ชายที่ชื่อบอย คนจีนเค้าจะเรียกโก ที่แปลว่าพี่ แต่เห็นภาษาจีนที่แปลว่าพี่มันอ่านว่า เกอ นี้นา) ย่าเล่าอีกว่า แหม่มนะเรียกแปะชิทว่าเตี่ยเหมือน เจ้โบว์ เจ้เบญ ก็เลยมีพ่ออีกคน (อยากจะบอกว่าเป็นหลานคนเดียวที่ได้กินนมฝีมือแปะชิทนะ ขนาดเจ้โบว์ เจ้เบญยังไม่ได้กิน เห็นเค้าเล่ากันว่าอะนะ) ส่วนแม่อีกคน แหม่มก็เรียกป้าเขียวว่าแม่เขียวเหมือนพี่โอม (อีกและ นี้แกไม่คิดจะเรียกพ่อแม่ตัวเองเป็นตัวเป็นตนเลยรึไงนะ)

"ป๊า" เรียกจนติดปากแล้ว บางทีเรียกมากๆ ก็ได้สายตาแดงขุ่นๆแบบปิศาจกลับมาให้ขนลุกขนพอง

"ป๊าจ๋า" ตั้งแต่เกิดไม่เคยพูดเลยคำนี้

"ป๊าคะ" อันนี้ก็ไม่เลยเหมือนกัน รู้สึกมันกระดากยังไงก็ไม่รู้สินะ เรียกป๊าเฉยๆนะดีแล้ว

ผู้ชายที่แสนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่เจ้าชายผู้สูงศักดิ์ ไม่ใช่จอมปิศาจแสนดุร้าย แต่เขา ..ก็เลี้ยงเด็กสาวคนหนึ่งให้เติบโตขึ้นมาได้ตั้ง 16 ปี..

16 ปีเชียว คุณว่ามันนานไหม คำตอบที่ได้กลับมาหลังจากถามแม่

"ไม่นานหรอก เวลามันผ่านไปแป๊ปเดียวเอง"

แล้วป๊าล่ะ ถามรึยัง

"ยัง ไม่กล้า" คำตอบที่ได้ก็เป็นแบบนี้อีกเช่นเคย

แม้จะไม่ได้สนิทสนมมากปานนั้น แต่ก็มีเส้นสายใยบางๆที่หนาแน่นยิ่งกว่าสิ่งใดร้อยหัวใจเอาไว้ ..ไม่ว่าแค่ไหนก็จะไม่เลิกรักผู้ชายคนนี้เด็ดขาด.. คำตอบที่ตอบได้โดยไม่ต้องคิดเลยสักเสี้ยววินาที

จะมีสักวันไหมที่ลูกคนนี้จะกล้าบอกรักพ่อตรงๆ

"ป๊า แหม่มรักป๊านะ" แกก็ได้แต่เขียนอยู่อย่างนี้แหละแหม่ม แกก็ได้แค่คิดอยู่อย่างนี้ แล้วเมื่อไหร่จะทำสักทีล่ะ

"ไม่รู้ ก็มันไม่กล้านี่" คำตอบที่ฟังแล้วน่าเตะเหลือเกิน

ป๊าจำได้ไหม.. ตอนนั้นเราเล่นวีดีโอเกมส์กัน แล้วทีวีเสียไปเครื่องนึงเลย แม่ด่าเราสองคนใหญ่ (บ้านแทบแตกแน่ะ) แต่ป๊าก็ไม่เลิกความพยายามที่จะเล่น ไปซื้อทีวีที่เค้าจำนำหลุดแล้วมาใช้เล่นวีดีโอเกมส์แทนเครื่องที่ใช้ดู

พอแหม่มกลับบ้านมา ดีใจใหญ่เลย เราสองคนทะเลาะกันตั้งหลายครั้งแน่ะเพราะแย่งกันเล่น พอแหม่มกลับบ้านนะ แหม่มรีบไปเขียนว่า "จองแล้ว" แล้วเอาไปแป๊ปไว้ที่หน้าทีวี ป๊าขำใหญ่เลย แถมเอาไปเล่าให้แม่ฟังด้วย แหม่มโกรธเลยไม่เล่นเลยทั้งวัน ป๊าจำได้ไหม

ป๊าจำได้ไหม.. ตอนเด็กๆที่ป๊ากะแม่พาแหม่มไปเที่ยวกับป้าแอร์ลุงโมลีไง แล้วไปที่ศาลา(เท่าที่แหม่มจำได้) แล้วป๊าก็ไปนอนงีบแผ่ตรงศาลา แหม่มไม่มีเพื่อนเล่นเพราะไม่สนิทกับพี่ตอง ก็เลยไปกระโดดขี่หลังป๊าเล่นไง รูปยังแขวนอยู่ในห้องนอนเลยนะ

ป๊าจำได้ไหม.. วันนั้นที่แหม่มไปเรียนพิเศษบ้านลุงเนียง แล้วแหม่มไม่สบายน่ะ แล้วป๊าต้องคุมเครื่องเสียงที่เค้ามาใช้ของโรงเรียนอยู่ ป๊าทิ้งงานแล้วมารับแหม่มกลับบ้านทันทีเลย ยังจำได้ใช่ไหมคะ

ตอนป.5 ที่ครูให้เขียนการ์ดวันพ่อ แหม่มไม่กล้าเอาไปให้ป๊า จำได้ใช่ไหมว่าแหม่มทำยังไง แหม่มส่งทางไปรษณีย์ไปลงที่ทำงานที่โรงเรียนป๊าไง การ์ดที่ไม่สวยเลย รอยขยุกขยิกเต็มไปหมด สีน้ำเงินที่ป๊าชอบก็ระบายไม่สวยเลยใช่ไหมคะ แต่แหม่มพยายามที่สุดแล้วนะ ตอนนี้มันอยู่ในโต๊ะที่ทำงานที่โรงเรียนของป๊าไง ในลิ้นชักน่ะ แหม่มเคยเห็น

แล้วป๊าจำได้ไหม.. ไม่นานมานี้เอง ป๊าหางานพิเศษทำ แหม่มไม่รู้นะว่าทำไมป๊าถึงต้องทำงานพิเศษ งานที่ทำอยู่ก็แทบจะไม่มีเวลาหยุดพักแล้ว แล้วทีนี้ พอป๊าหางานได้ คนแรกที่ป๊าโทร.บอกคือใคร ป๊าโทร.มาหาแหม่มไง ป๊าบอกว่า

"ป๊าได้แล้วนะแหม่ม เดี๋ยวเดือนนี้ป๊าจะแบ่งเงินให้แหม่มครึ่งนึงไง ดีไหม แหม่มจะได้เอาไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่แทนที่ถูกขโมยไปไง เวลากลับบ้านจะได้ไม่ลำบาก"

เข้าใจแล้วป๊า เข้าใจแล้ว ว่าป๊ารักแค่ไหน โทรศัพท์มันสำคัญที่ไหนเล่า ป๊านะ สำคัญกว่าอีก

เมื่อคืนนี้เอง ป๊าจำได้ไหม.. เที่ยงคืนแล้ว ใครเดินมาบอกให้แหม่มไปนอน

"แหม่ม ดึกแล้ว นอนได้แล้ว" เสียงใครจำได้ไหมป๊า เสียงใหญ่ที่ใครๆก็บอกว่าน่ากลัว แต่สำหรับแหม่ม มันนุ่มนวลอ่อนโยนเสียเหลือเกิน

อ้อ.. มีอยู่ครั้งนึง แหม่มโทร.ไปหาป๊า ป๊าจำได้ไหม.. แหม่มจะขอไปเข้าค่ายกับเพื่อน แล้วใช้เบอร์ดิวโทรเพราะไม่ได้เอาโทรศัพท์ไป ป๊าก็ไม่รู้เบอร์ดิว ปรากฏว่าผู้หญิงรับสาย

"ใคร!!" เสียงแหม่มตวาดแหววใส่หูโทรศัพท์

"เอ่อ.. " แล้วผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ตอบ ตอนนั้นน้ำตาแทบไหลแล้วรู้ไหมป๊า คิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

"ป๊าไปไหน ขอสายอาจารย์ประเสริฐ แล้วนั่นใครพูด ไปตามอาจารย์ประเสริฐมาพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ"

"อาจารย์ประเสริฐไปประชุมค่ะ"

"ประชุม" แหม่มขึ้นเสียงสูง "ประชุมแล้วทำไมไม่เอาโทรศัพท์ไป"

"อาจารย์ประเสริฐใช้ให้รับค่ะ บอกว่าใครไม่รู้โทรมากวน รำคาญ"

"รำคาญหลอ นี้ลูกสาวโทรมาบอกว่ารำคาญ ป๊าไปไหน ไปตามมารับเดี๋ยวนี้เลย" แล้วทั้งห้องที่เค้ากำลังเรียนอยู่ก็เงียบสนิทฟังแหม่มกันหมดเลยทั้งชุมนุม (คาบป้ายุพสอน ป้ายุพเป็นคนใช้ให้โทรเลยไม่เป็นไร)

แล้วแหม่มก็ได้คุยกับป๊าไง แล้วป๊าบอกว่าไว้คุยกันที่บ้าน วันนั้นแหม่มกลับบ้านเย็นมาก ป้าต้องรออยู่ไง จำได้ไหม กลัวว่าลูกสาวไปติดอยู่ที่ไหน วันนั้นโกรธมากแค่ไหนรู้ไหมป๊า ภูเขาไฟในอกจะระเบิดเลย แล้วพอแหม่มถามว่าใครรับสาย ป๊าบอกว่านักเรียนไง จำได้ไหม ก็ป๊าบอกว่ามีโรคจิตโทรมากวนป๊าหลายทีแล้วเลยรำคาญ แหม่มอุส่าห์โกรธป๊าตั้งมากมาย ที่แท้เราก็เข้าใจผิดนี้เอง

ใครๆก็ชอบบอกว่า "ป๊าแหม่มน่ะ เค้าอยากได้ลูกชาย" แหม่มก็เสียใจอยู่เหมือนกัน ที่ไม่ได้เกิดมาเป็นลูกผู้ชายให้ป๊า แต่ป๊ามีลูกสาวคนนี้เพียงคนเดียวนี้นะ ป๊าไม่เคยแสดงเลยว่าอยากให้แหม่มเป็นผู้ชาย (แล้วแหม่มก็ไม่อยากเป็นด้วย)

ปิโยรส ครั้งแรกที่รู้ความหมาย น้ำตาแทบไหล "ลูกชายที่รัก" งั้นหรือ กลับมาถึงบ้านกลับบ้านแล้วไม่มองหน้าป๊าเลย จำได้ไหม

แล้วแหม่มก็ตะโกนลั่นบ้านว่า "ไม่เอาแล้ว ไม่อยากชื่อนี้แล้ว" จำได้ไหมป๊า แล้วป๊ากับแม่บอกว่าไง แหม่มยังจำได้ดี

"ป๊ากับแม่ตั้งที่ไหนกันเล่า ลุงเป็นคนตั้ง ใครบ้างไม่รักลูกตัวเอง"

..ใครบ้างไม่รักลูกตัวเอง ใช่ไหมคะป๊า ใครบ้างไม่รักลูกตัวเอง แล้วใครบ้างไม่รักพ่อตัวเองกันล่ะคะ..

ไม่เคยนึกถึงความรู้สึกแบบนี้ ไม่เคยมีคนตัวเล็กๆให้กอด
ไม่เคยนึกว่าเราจะเลี้ยงใครรอด แล้วเราก็ทำได้จิงๆ
ถ้าพ่อเห็น พ่อคงจะแอบไปขำ ที่เคยทำอาไรเอาไว้ทุกสิ่ง
ที่พ่อเคยว่าเรามันจุ้นจิงๆ ก็เจอเข้าแล้วเต็มเปา

ก็เลยได้รู้ว่าทำไม พ่อต้องทำโอทีตื่นเช้าๆต้องสูบบุหรี่
ทำอย่างนี้เพื่อใคร ก็เลยได้รู้ที่ทำมากมายพ่อเอาเรี่ยวแรงจากไหน
ก็เลยได้รู้ว่าเพราะอาไร พ่อจึงชอบกอดเรา

เจ้าตัวเล็กก็คือเราในวันนั้น ที่วันๆก็ได้แค่จุ้นแค่ซน
ไม่พอใจก็คอยจะว่าจะบ่น ก็เกือบจะเซ็งพ่อทุกที นา....
และสักวันก็คงจะเข้าใจดี ว่าทุกอย่าเพื่อเค้าคนเดียว

ก็เลยได้รู้ทำไมพ่อ ต้องทำโอที ตื่นเช้าๆต้องสูบบุหรี่ ทำอย่างนี้เพื่อใคร
ก็เลยได้รู้ที่ทำมากมายพ่อเอาเรี่ยวแรงจากไหน ก็เลยได้รู้ว่าเพราะอาไร
พ่อจึงชอบกอดเรา แน่นๆ แน่นๆ

เพลงนี้ไม่ค่อยเกี่ยวกับแหม่มกะป๊าเท่าไหร่ แต่ป๊าก็ต้องตื่นเช้าๆมาสูบบุหรี่นี้นะ (เลิกได้แล้วล่ะ ไม่ดีต่อสุขภาพ) แถมต้องทำโอทีอีก แต่ป๊าไม่เคยกอดแหม่มสักทีเลยตั้งแต่แหม่มโต แหม่มก็ไม่เคยกอดป๊าเลยนี้เน้าะ

แต่ไม่ว่ายังไง ถึงแม้บางครั้งจะเหมือนเทวดา เป็นตู้เอทีเอ็ม เป็นศาลตัดสินการทะเลาะวิวาทระหว่างแม่ เป็นคู่กรณีทะเลาะกันแย่งเล่นคอม หรือราชาปิศาจที่ชอบทำตาแดงขุ่นๆขู่ ยังไง ก็เป็น "พ่อ" คนนี้ที่แหม่มรักเสมอ

ไม่ใช่ว่า "รัก" แล้ว "ไม่แสดงออก" แต่มันมากเกินกว่านั้น

มากกว่าที่จะกลั้นออกมาเป็นคำพูด

มากกว่าที่จะร้อยเรียงเป็นคำจากใจ

มากกว่าอะไรที่จะสามารถอธิบายออกมาได้

คำว่า "รัก" มันไม่เพียงพอสำหรับผู้ชายคนนี้หรอกค่ะ

แหม่ม

ขอบคุณเรื่องหินกลิ้งวันนี้ ที่ทำให้แหม่มนึกถึงพ่อ (ดูแล้วร้องไห้ตามไปเลยล่ะค่ะ)


edit @ 2005/12/04 21:16:33

Comment

Comment:

Tweet


- ดิวชอบบลอคนี้นะ
- สีชมพู 5555+
- แต่ถ้าแหม่มไม่ชอบก็ตามใจน๊า
- ทำแบบที่แหม่มชอบดีกว่า
- แหม่มชอบแบบไหนดิวก็ชอบด้วยนั้นแหละจร๊า
#13 by ~##Dew##~ (203.188.50.137) At 2005-12-05 16:46,
- ดิวก็เหมือนกัน รัก(พ่อ)นะ แต่ไม่แสดง(กล้า)ออก
- อิอิ
- วันนี้ไปซื้อกระเป๋าตังค์(เงินแม่นะ)ให้พ่อ
- เขียนการ์ด(ที่เค้าเอามาแจกวันนั้นอะ)ให้พ่อด้วย
- เอิ้กๆๆ (นี่กรูคิดจะไม่ลงทุนไรเลยใช่ป่ะเนี้ย)
- แต่ราคามันสำคัญหรอ สำคัญที่ใจเรามากกว่าเนอะ
* ป.ล.* อิอิ ดิวยังจำวันที่แหม่มโกรธป๊าได้เลย เพิ่งรู้นะเนี้ยว่าแหม่มหวงป๊าขนาดหนัก
#12 by ~##Dew##~ (203.188.50.137) At 2005-12-05 16:45,
> อยากลองเม้นท์เองบ้าง
> เขียนเรื่องนี้เอง ชอบมาก ร้องไห้ขี้มูกโป่งเลยล่ะ
> น้ำตาไหลพราก เพิ่งรู้ตัวเหมือนกันนะนี่ว่าอารมณ์อ่านไหวง่าย
> คิดถึงป๊า จัง ความรู้สึกดีดีได้ถูกบันทึกไว้แล้ว แล้วมันก็จะไม่มีวันจางไปจากใจ

= | > P.S. บลอคใหม่สวยไหม ดิวมันชอบสีชมพูเลยทำ แต่แหม่มไม่ค่อยชอบสีชมพูเท่าไหร่
#11 by ทรายสีฟ้า (202.129.48.196) At 2005-12-04 21:30,
ไดน่ารักจังเลยคับ ตั้งจัยทำดีจัง
รักพ่อคับ รักพ่อทุกๆวัน
เม้นให้แระนะ บะบายคับ
#10 by เบียร์ (61.19.180.57) At 2005-12-04 21:23,
ไดน่ารักจังเลยคับ ตั้งจัยทำดีจัง
รักพ่อคับ รักพ่อทุกๆวัน
เม้นให้แระนะ บะบายคับ
#9 by เบียร์ (61.19.180.57) At 2005-12-04 21:23,
ไดน่ารักจังเลยคับ ตั้งจัยทำดีจัง
รักพ่อคับ รักพ่อทุกๆวัน
เม้นให้แระนะ บะบายคับ
#8 by เบียร์ (61.19.180.57) At 2005-12-04 21:22,
พ่อ คือ บิดาของบุตร
รักพ่อน๊าค่ะ
#7 by นู๋นิด (203.113.71.168) At 2005-12-04 21:15,
พ่อ คือ บิดาของบุตร
รักพ่อน๊าค่ะ
#6 by น (203.113.71.168) At 2005-12-04 21:15,
อ่านแล้วชวนให้คิดถึงพ่อจังเลย
ยิ่งตอนนี้พ่ออยู่ปัตตานีด้วย เหอๆ

ไม่รู้จะบอกพ่อยังไงดี เพราะบอกตรงๆ ไม่ได้แน่ๆ (ไม่กล้าน่ะ)
#5 by Tomahawk Raider (203.156.118.103) At 2005-12-04 21:10,
ไม่เห็นน่าอ่านเละ อิอิ ล้อเล่น
#4 by ดาคปริ้น (202.129.48.196) At 2005-12-04 21:07,
ถูกบังคับมาอ่า
#3 by ดาคปริ้น (202.129.48.196) At 2005-12-04 21:06,
พูดไม่ออก บอกไม่ถูก ว่ารักเทอมาแค่ไหน เส้าๆ หาแฟนไม่ได้สักที
รักนะน้องๆ จ๋า
#2 by วารินจัง (203.118.93.227) At 2005-12-04 20:54,
ดี
#1 by ณุ (125.25.0.245) At 2005-12-04 20:51,

อิ-ไซกุนิ แก๊งค์
View full profile